Wakker

image

Onderweg van B naar A raakte ik in gesprek.

Ze was een Engelse vrouw van een jaar of 50, goed verzorgd en gekleed en met een “twinkle” in haar ogen. De levenslust spatte er van af.

Ze had ook een leuke baan. Als tolk op conferenties reisde ze door heel Europa, en met de vijf talen die ze vloeiend sprak, was er ook altijd wel werk voor haar in Brussel, Straatsburg, Geneve en al die andere diplomatieke centra waar politici en diplomaten moeten communiceren zonder elkaar te verstaan.

Het werd me al gauw duidelijk dat de energie die ze uitstraalde nog een andere oorzaak had. Ze had recentelijk een nieuwe start gemaakt, en we wisselden onze ervaringen uit met Ikea, verf en planten.

Ze sprak met respect en zelfs enige warmte over haar toekomstige ex-man, een Griekse diplomaat die haar alles gaf wat ze wou. Er ontbrak na 25 jaar maar één ding: liefde.

Ze voelde zich eenzamer dan ze een kwart eeuw eerder voor mogelijk had gehouden. Ze had precies geweten hoe haar huwelijk er uit moest zien: als jong meisje was ze au pair geweest bij een Italiaanse familie die vlammende ruzies maakten maar na elke ruzie nog gepassioneerder in de slaapkamer verdwenen en de liefde levend hielden.

Zo’n huwelijk wou ze ook, met een man die onverwachts met fietsen voor het hele gezin thuis kwam, met de mededeling “morgen gaan we fietsen”, of waarin beide partijen na 15 jaar en drie kinderen nog verliefder waren dan aan het begin.

De drie kinderen waren er gekomen, de vijftien jaar ook, maar het gevoel was geleidelijk omgeslagen in berusting.

In Rome kwam het moment dat ze wakker werd geschud.

Het huwelijk van de jongste zoon uit haar au pair-familie viel samen met een opdracht in Rome. Eigenlijk had ze al afgezegd, want het viel samen met Grieks pasen, het weekend dat voor Grieken zo belangrijk is als Kerst in Nederland: familie, gezelligheid en vooral veel eten.

Maar dit keer had ze eens voor zichzelf gekozen.

Een dag voor de bruiloft kwam ze aan in Rome. Alhoewel ze er al vaak geweest was en vloeiend Italiaans sprak, voelde het toch nieuw.

Ze wandelde over de natgeregende straten, glibberend over de “Sampietrini”, de Romeinse eeuwenoude kasseien, nam een espresso bij het Piazza di Spagna, ademde de lentelucht in en besloot een taxi te nemen naar haar hotel.

In de taxi raakte ze in gesprek met de chauffeur, over muziek, literatuur, over zijn studie architectuur, over het leven, over de liefde.

Ze waren al lang op de plaats van bestemming aangekomen, maar terwijl het buiten langzaam donker werd en de regen weer op de taxi roffelde, bleven ze praten en praten.

Ze besefte dat ze zich meer verbonden voelde met deze Antonio dan in jaren met haar man.

Ze schrok. En ze nam een besluit: ze moest gaan.

Antonio zag de veranderde blik in haar ogen en vroeg: “vertel me tenminste je naam.”

Dat was het moment dat ze besefte dat het anders moest, dat ze meer wou met haar leven: warmte, verbondenheid, gepassioneerde gesprekken in de regen om negen uur ’s avonds.

Toen ik haar sprak, had ze inmiddels een nieuwe liefde gevonden, een eigen huis, een nieuw leven, maar dat moment in Rome zou haar altijd bij blijven. Ze was weer wakker – ze was weer zichzelf.

Het zou nog twee jaar duren voor ze door zou zetten, maar die avond voelde ze: ik ben het waard. Ik verdien het.

Een nieuwe kans.

Advertenties

Een Reactie op “Wakker

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s