Mourir un peu

IMG-20130318-01215Het  leven van een vader valt soms niet mee.

Ik kocht een Lego-doos voor Milan. Niet een echte, maar van die Chinese nep:  veel goedkoper, soms mist er een stukje, soms past het niet perfect, maar de pret is er niet minder om. De doos vermeldde 5+ als leeftijd, dus dat klonk goed – maar thuis gekomen bleken er ca 2 triljard stukjes in te zitten met een handleiding van ca 200 dikbedrukte pagina’s; na twee middagen puzzelen besefte ik al dat het nachtwerk ging worden.

Omdat Milan de auto per se op vrijdag aan de juf wou laten zien (zo’n juf heeft toch maar een belangrijke rol in het leven van een kind) kwam papa er niet onderuit om ’s nachts tot 2 uur door te werken aan de 723 stukjes (dat vermeldde de doos, ik blijf bij mijn telling van 2 triljard). Met wat creativiteit en doorzettingsvermogen kwam papa er wel en stal Milan de show op vrijdag.

Moeilijk? Nee, Technisch Lego met Chinese instructies is een eitje. Vergeleken met afscheid nemen stelt het niks voor.

Het hart van mijn kleine meisje brak in 723 stukjes (kunnen er ook 2 miljard zijn geweest) toen ik weer vertrok na een weekje Curaçao. Dat is pas moeilijk.

Ik heb zelf dat besluit genomen om een tijd het avontuur te zoeken, om mijn hart te volgen, om te doen wat ik graag wou. Dat betekent ook: zonder die twee kleine mensjes waar ik zo zielsveel van hou. Zonder Milan en Kirsten.

Ik kom ze zo veel mogelijk bezoeken, maar dat is nooit genoeg. Voor hun niet, voor mij niet. Voor hun zeker niet. Ik heb de beslissing zelf genomen – zij moeten met de gevolgen leven.

Als ik weer verder mijn avontuur vervolg in Luxemburg, Athene en waar dan ook, dan mist mijn meisje haar papa. Daar helpt geen Skype, geen mail en geen bellen tegen. In geen 723 jaar.

Toen ik 10 jaar geleden uit Nederland emigreerde naar Curaçao, liet ik onder andere een nichtje achter van 4 dat er niks van begreep. Eenmaal op Schiphol begreep ik er ook niks meer van – ik had het gevoel haar nooit meer te zullen zien. Dat bleek mee te vallen; minder dan een jaar later stond ik weer op de stoep. Dat maakte het makkelijker: ik voelde dat de band bleef. De mensen waar je van houdt, raak je niet kwijt door een beetje afstand.

Ik hoopte dat dat nu ook zou helpen. Door snel weer terug te komen en de kinderen op te zoeken, hoopte ik dat ze zouden merken: papa is niet echt weg: hij komt terug. Ik woon iets verder weg, maar ik blijf een deel van je leven.

Een week lang leek dat goed te gaan. Tot het afscheid.

Kirsten brak, en ik brak mee. Het werd niet makkelijker, het werd alleen maar moeilijker.

723 Keer moeilijker.

Advertenties

Een Reactie op “Mourir un peu

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s