Retourtje

image

De NS heeft het wat mij betreft goed begrepen. De wereld heeft in 2013 geen behoefte aan snellere treinen of aan meer treinen, maar juist aan rust. Tijd voor bezinning. Sporen moet weer een avontuur worden.

Het was allemaal te makkelijk geworden. Directe treinen, TGV en ICE – het klinkt misschien mooi, maar dat was het niet. Wie ver reist wil dat ook kunnen laten zien, met stempels, een stapel kaartjes, blauwe plekken en gescheurde mouwen.

Wie denkt aan grote treinreizen, denkt aan de Trans-Siberie Express, of liften in een goederenwagon in de Andes. Niet de Thalys naar Parijs, Londen of Milaan.

Ooit reed ik in Canada in 3 dagen van de Rockies naar Toronto. Tegenover ons zat een jongen die zelfs 6 dagen onderweg zou zijn; van Vancouver naar New York. Ik benijdde hem, want hij mocht overstappen: meer treinen, meer avontuur, meer uitdaging.

Gelukkig is dat gevoel van avontuur weer terug. Dankzij de Fyra (laat dat maar aan Italianen over) heb je als reiziger weer geen idee waar je aan toe bent. Ooit reed de Benelux-trein elk uur direct van Amsterdam naar Brussel. Hij reed vrijwel altijd op tijd ook: nooit was er een vertraging van 8 uur zoals ik in Canada had. Nooit werd hij beroofd of aangevallen door Indianen.

Nooit bood een oud vrouwtje je een kopje thee aan die ze in haar samovar had gebrouwen, zoals dat in Rusland kon gebeuren. Saaie zakenmensen in pak en stropdas, met kranten en laptop. De trein was effectief en efficient. De trein was saai.

Bah.

Dit weekend zag ik hoe het ook anders kon. Voor een schamele 19 euro kreeg ik drie treinen, ruime overstaptijd en uren reisplezier.

Ik had alle tijd voor een koffie, een boek, een broodje. Ik kreeg verkeerde reisadviezen, miste nog bijna een trein en liet spullen liggen in een andere. Aangekomen in Rotterdam bleken de streekbussen zo goed verstopt dat ik zelfs een metro moest nemen, en dat zorgde voor weer meer plezier.

Vroeger kreeg je nog wel eens meewarige gezichten als je vrijwillig de trein nam, maar die tijden zijn over. We zijn weer wereldreizigers: echte mannen en stoere vrouwen, die weer en wind trotseren, die risico’s durven nemen.

Een enkele blik volstaat onder gelouterde reizigers. Een gefronste wenkbrauw: hoeveel keer overstappen? Een gekrulde onderlip: slechts twee keer, maar wel 40 minuten vertraging door een gebroken onderstel. De man met het vermoeide gezicht krabt aan zijn oor en je weet dat hij bedoelt: vorige week is een complete stoptrein zoekgeraakt tussen Breda en Lage Vuursche en nooit meer teruggevonden.

Bij aankomst krijg je een zacht maar respectvol applaus van de reizigers die klaar staan zoals vroeger voor de Holland Amerika Lijn: rugzakken naast zich, kapmessen aan hun zij, water en voedselvoorraden aan hun riem.

Het maakt het weerzien met de familie extra feestelijk. We omhelzen elkaar en trekken een goede fles open: we hebben het weer overleefd.

Morgen weer, wat mij betreft. Laat die NS maar schuiven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s