Scheiding der machten

Stel je voor, je hebt een stuk taart, en twee kinderen. Laten we ze voor het gemak Gerrit en Helmin noemen. Het is lekkere taart en de kinderen zijn vervelend, dus dat wordt ruzie. Hoe zorg je ervoor dat de taart netjes verdeeld wordt?

Wie kinderen heeft, weet het antwoord: je laat de ene de taart snijden, en de andere als eerste kiezen. Je maakt de een uitvoerend, en de andere controlerend. Zo heeft hebberige Gerrit niet de neiging om zelf een te grote hap te nemen, en Helmin met de grote mond heeft zelf de keuze gemaakt. Iedereen tevreden.

Je kan natuurlijk ook de taart afpakken en hem lekker zelf opeten. Als de kinderen echt strontvervelend zijn, is daar wel wat voor te zeggen. Gerrit en Helmin zonder eten naar bed, geen televisie en al helemaal geen persconferentie. Maar dat kan niet altijd, al zou je dat nog zo graag willen.

Ook regeringen hebben een systeem van controles. Althans, zo hoort het. In de Middeleeuwen waren ze dat vergeten: de koning, graaf of baron was de baas, en als hij zei dat de taart van hem was, dan was dat ook zo. Af en toe leidde dat tot een revolutie, die werd dan weer bloederig neergeslagen en dan kreeg even helemaal niemand taart.

Sinds de Franse revolutie echter hanteren we de “Trias Politica”, de driedeling der machten: wie de regels maakt, mag die niet zelf uitvoeren; en wie de uitvoering doet, mag dat niet zelf controleren. Een eerlijk systeem, zo logisch, dat zelfs kinderen het begrijpen. Hanteer je het niet, dan glijd je af naar het nivo van een bananenrepubliek.

Op Curacao hebben we nu drie partijen aan de macht die af en toe ruziend, bekvechtend en taarten smijtend door de gangen van Fort Amsterdam rollen. Nee, dat is NIET het zelfde als de Trias Politica. Dat is chaos.

Inmiddels hebben we het afgelopen weekend weer een nieuw dieptepunt bereikt. Het ene verwende kind kondigt aan iemand desnoods persoonlijk met hulp van de politie uit zijn kantoor te laten verwijderen, de andere wil apparatuur kopen om rechters af te luisteren.

Wacht, dat zeg ik nog een keer, want anders mis je het misschien. Beter nog, ik citeer een lokale krant:

Schotte had het vanmiddag ook over een samenzwering tegen de huidige regering en kondigde aan dat de regering afluisterapparatuur aan zou schaffen om onder meer rechters af te kunnen luisteren.

Schotte is de premier. De premier wil rechters afluisteren. Ik heb het nu een keer of zes gelezen, en ik sta weer paf.

Zou Schotte misschien ambitie hebben de nieuwe Rupert Murdoch te worden? Zelfs Berlusconi of Chavez zouden zich achter de oren krabben voor ze dit soort dingen uitkramen – wil hij misschien de nieuwe Stalin of Mao worden? Dit heeft Curacao nog niet eerder meegemaakt.

In het zelfde artikel daagt hij Wiels uit de regering te verlaten. Ik zou zeggen: Helmin, neem die uitdaging aan. Blaas die regering op. Doe het niet voor jezelf, maar doe het voor ons.

Masha danki di antemano, Helmin – bij voorbaat dank. De taart staat al voor je klaar.

Advertenties

Een Reactie op “Scheiding der machten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s