Zij de tijd, ik het horloge

Wat een bevalling. Meer dan negen maanden kostte het om mijn horloge te maken op Curacao, en nog was het bijna fout gegaan.

In september vorig jaar bracht ik mijn horloge naar Freeport Jewelers op Curacao. Met enige tegenzin, want ze hadden al een keer een duikhorloge verknald toen er een nieuw batterijtje in moest, maar ik had geen keus: ze waren de enige op het eiland die het deden. Het glaasje was kapot, en niemand anders wou het maken.

Laat ik voorop stellen: ik weet hoe moeilijk de logistieke situatie is en hoe lastig het is om reparaties gedaan te krijgen. Reserve onderdelen op voorraad houden is ondoenlijk op een klein eiland, en dus ben je al gauw gedwongen om een reparatie op te sturen naar Miami. Vervolgens is het niet goedkoop om een horloge te versturen, en dus doen ze dat liever in een batch: snap ik.

Dus toen ze me in september zeiden dat het 4-6 weken ging duren viel dat nog mee. Toen ik in december maar eens ging vragen hoe het ging en ze zeiden dat het er nog niet was, kon ik daar mee leven, maar in januari was ik de smoesjes een beetje zat en besloot ik eens door te vragen. Toen ik uiteindelijk de baas aan de lijn kreeg, gaf hij toe dat het pas later verzonden was (november), dat het inderdaad wat lang duurde, maar hij bezwoer me dat het horloge niet zoek was en dat het nu echt bij de fabriek was. In februari zou het zeker terug zijn – hij was bijna beledigd dat ik daar aan durfde te twijfelen.

In maart waren ze het nog aan het repareren. Er zouden voor mij geen extra kosten zijn; het viel allemaal binnen het bedrag dat ik al aanbetaald had.

In april was er geen nieuws; toen ik in mei weer belde zou ik teruggebeld worden.

In juni kwamen er inmiddels kleine plukjes stoom uit mijn oren als ik aan het horloge dacht en ik was me aan het opladen voor een definitief bezoekje aan Freeport Jewelers. En net op dat moment kreeg ik dat telefoontje: “het is klaar”.

Toch nog onverwachts, zoiets. Ik kon mijn oren niet geloven, maar ik was er blij mee. Opgewekt, maar met enige reserve ging ik naar de winkel. Er moest haast nog wel wat fout gaan – en inderdaad, toen ik aankwam, was mijn klokje nergens te vinden. Surprise.

Zoeken. Een tweede persoon erbij. Heeft u hem vandaag nodig? Nou, ik wacht al negen maanden en ga morgen op reis, dus ja, ik wil hem vandaag hebben. Bellen naar de andere winkel. Meer zoeken. Meer bellen. En dan het bericht: hij is in de andere winkel. Ze hadden me zelf gebeld en gevraagd waar ik hem op wou halen, maar goed, geen probleem. Gaat u hem zelf halen? Ja, ik vertrouw jullie nog niet met het vervoer van een lege toiletrol, en al helemaal niet met mijn horloge.

OK, dat zei ik niet. Maar met de kids aan de hand ging ik een gezellige wandeling van een half uurtje maken naar de andere winkel. Het was lekker weer, dus vooruit. Waar moet ik zijn? Bij het blauwe gebouw en u moet vragen naar Anir.

Bij het blauwe gebouw vroeg ik naar Anir, die er niet was. Ik moest in het gebouw ernaast vragen, want daar zijn de reparaties.

Nu. Begon. Ik een beetje. ONGEDULDIG. Te worden.

Adem in, adem uit. Yin, yang. Zen. Rust.

Naar het gebouw ernaast, waar de deur op slot was. Omlopen; de voorkant was ook op slot. Nu was ik niet ongeduldig meer, maar PISSIG.

Terug naar het blauwe gebouw. Ik wacht negen maanden op mijn horloge, en U gaat er NU voor zorgen dat ik het terug krijg. Nee, ik kan er hiernaast niet in want die zijn al dicht, en er kwam niet eens iemand kijken wie er dan aan de deur stond te rammelen. Nee, ik ga niet mee, u gaat het voor me regelen en ik blijf hier staan tot ik hem terug heb.

Toen de rode waas wat wegtrok voor mijn ogen liep ik toch maar even mee (want ze deed haar best), waar de manager open deed, en aan het meisje in het papiamentu uitlegde dat de zaak al dicht was.

Op dit moment registreerden seismografen in het Caribisch gebied een aardbeving van 5,4 op de schaal van Richter, met als epicentrum de Handelskade in downtown Willemstad.

Tien minuten later had ik inderdaad mijn horloge. Ik moest (natuurlijk) wel alsnog 55 gulden betalen, maar de winkel kan waarschijnlijk gerestaureerd worden en de manager schijnt er weer helemaal bovenop te komen. En belangrijker, ik heb mijn horloge terug.

Nogmaals, ik weet iets van logistiek en hoe moeilijk dat is op een klein eiland; ik weet ook iets van detailhandel en hoe frustrerend en ondankbaar het is om reparaties voor klanten te regelen, vooral als je afhankelijk bent van een reparatiedienst die fouten maakt. Maar de onverschilligheid, het onbegrip en het ontbreken van enig besef van service, dat is bijna schandalig. Zo win je geen klanten.

En toch… toch is er nog een positief kantje aan het verhaal. Niet dat ik ooit nog zelfs maar een kapotte oorbel koop bij Freeport Jewelers, want die zijn me definitief kwijt als klant. Maar iemand, ergens in het proces, is zo aardig geweest om een nieuw bandje aan mijn horloge te zetten.

Nu ik nog eens goed kijk, sluit ik zelfs niet uit dat ik een compleet nieuw horloge heb. Zo bezien valt het nog mee; voor een kleine bijdrage heb ik een nieuwe klok, negen maanden entertainment, en een wijze les: horloges en Curacao gaan niet goed samen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s