Boycot

Wat bereik je met een sport boycot?

In 1978 werd het WK gehouden in Argentinie, een land waar nog maar kort tevoren een militaire junta aan de macht was gekomen. Een staatsgreep had Isabel Peron opzij gezet en bracht dictator Videla aan het bewind. Wereldwijd waren er protesten. Niet alleen tegen de staatsgreep, maar vooral ook tegen de meedogenloze “vuile oorlog” waarbij duizenden tegenstanders verdwenen en werden vermoord.

Moet je gaan sporten in een land waar de eigen burgers geen rechten hebben? Freek de Jonge en Bram Vermeulen vonden van niet en organiseerden met “Neerlands Hoop” protesten en zelfs een nieuwe show rond dat thema: “We gaan naar Argentinië / waar dagelijks wordt gemoord / Maar daar is nu eventjes geen tijd voor / zojuist heeft Rep gescoord”. Ondanks 60.000 handtekeningen tegen en vragen in de kamer ging Oranje wel naar het WK (Rep scoorde drie keer). Actie gefaald? Ja en nee. Het zou nog tot 1983 en de Falkland oorlog duren voordat de junta aftrad, maar er was wel mede door dit soort protesten veel meer aandacht was voor de mensenrechten situatie.

Er zijn wel meer grote sportevenementen met een luchtje geweest. We kennen de ironie van Jesse Owen op de Olympische Spelen in Berlijn 1936 waar Hitler juist de “Arische” superioriteit wou tonen. Er zijn boycots geweest met een bijsmaakje, zoals Moskou in 1980 en Los Angeles 1984 en er zijn Spelen geweest zoals in Beijing 2010 die vragen opriepen maar gewoon doorgingen. Een boycot die we al lang vergeten zijn, is die van de Spelen in Melbourne in 1956. Niet omdat de Australiers iets misdaan hadden, maar om de invallen van Rusland in Hongarije, en van Israel in Egypte. We weten inmiddels hoeveel dat opleverde: niets.

Eigenlijk is de enige boycot die lang stand heeft gehouden, die van Zuid-Afrika, van de jaren 60 tot het einde van de apartheid 30 jaar later. Het leidde soms tot bizarre taferelen; zo liep Zola Budd in 1984 een  wereldrecord dat niet erkend werd omdat het in Zuid-Afrika gelopen was. Tegelijk werd dat zelfde jaar nog gewoon de Formule 1 GP gehouden, en ook later nog waren er diverse internationale golf toernooien in onder andere Sun City.

Maar waarom werd Zuid-Afrika wel geboycot en niet de Verenigde Staten, waar bijvoorbeeld in 1964 de Football Allstar Game niet door kon gaan omdat zwarte spelers de toegang tot hotels werd geweigerd in New Orleans?

Een sport boycot is dus meer politiek dan sport – en dat is het grote probleem. Sportliefhebbers zullen het nut niet zien; dictators en politici zijn niet geimponeerd. Maar moet je dan maar gewoon gaan sporten in een land waar je je niet goed bij voelt?

Coureur Mark Webber was moedig genoeg om de F1 Grand Prix van Bahrein ter sprake te brengen:

Like it or not, F1 and sport in general isn’t above having a social responsibility and conscience.

Moedig, omdat er heel veel geld omgaat in de sport, inclusief zijn eigen salaris. Zou een boycot zin hebben? Ik betwijfel het. Maar door het ter sprake te brengen, voor een publiek dat daar wellicht normaal geen aandacht voor heeft, doet hij iets dat veel belangrijker is.

Journalisten volgen niet alleen de sporters, maar ook de politiek. In 1978 was het juist de WK die alle misstanden in Argentinie vol in de schijnwerpers zette, hoe de junta ook probeerde het tegendeel te bereiken. De uitspraak van Webber doet nu dat zelfde voor Bahrein. Als er geen GP zou zijn, hadden we dan uberhaupt gesproken over de situatie daar?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s