Schoon genoeg of schone zaak?

In 1986 was de wereld simpel. Ik was 17, kernenergie was vies, windenergie was schoon en de toekomst was groen.

Doemdenkers hadden het wel eens over het opraken van fossiele brandstoffen maar benzine kostte nog geen drie oude kwartjes per liter en Nederland had die geweldige gasbel natuurlijk. Er was voldoende tijd om alternatieve energie uit zon, wind en water rendabel te maken.

Vijfentwintig jaar eerder was kernenergie nog schoon en spannend. Er werd gesproken over auto’s op kernenergie, een onuitputtelijke krachtbron. Het was allemaal een kwestie van tijd, dacht men. Inmiddels wisten we wel beter; wat we nog aan vragen hadden werd weggevaagd door de ramp bij Tsjernobyl.

We zijn weer vijentwintig jaar verder, en de zaak is complexer geworden. We hebben nu wind- en zonneënergie, maar het voorziet nog steeds maar in een fractie van onze energiebehoefte. En die behoefte wordt nog elk jaar groter; we gebruiken bijna 50% meer energie dan in 1986 en het wordt maar niet minder. Landen als Belgie en Frankrijk halen meer dan de helft van hun energie uit kernenergie, Duitsland, de UK en US een kwart, wereldwijd 14%. We moeten wat tenslotte.

Er is veel geinvesteerd in kernenergie: om het schoner, beter, acceptabeler, groener te maken. Er zijn wel wat incidenten geweest de afgelopen jaren (onder andere in Japan) maar we gingen vooruit. Ook kolen en gascentrales hebben ongelukken; zelfs windenergie is niet volledig schoon (omdat er altijd een conventionele centrale naast moet om de schommelingen op te vangen).

En toen kwam Fukushima.

Niet alleen vielen er weer doden, en werd weer een groot oppervlak besmet, net als 25 jaar geleden, maar weer loog de industrie ons glashard voor. Er is geen meltdown. Er is misschien een gedeeltelijke meltdown. Er is een meltdown maar het valt mee. Er kan geen straling vrijkomen. Er zal misschien een beetje straling vrijkomen. Er is straling vrijgekomen en de zeebodem is besmet.

Tijd voor een nieuw debat dus. In vijftig jaar hebben we geleerd dat kernenergie niet schoon is; en onuitputtelijk is het ook al niet. In het huidige tempo is de wereld uranium voorraad in 80 jaar op; als we de volledige wereldbehoefte zouden dekken zelfs al in 12 jaar. Oh, zegt de industrie, maar er zijn nog grote voorraden onontdekt. Dat is een smoes die ik moet onthouden (“mijn geld is niet op, het is alleen onontdekt”), maar ok, laten we zeggen dat er nog voor 200 jaar is; het is eindig, en MEER kernenergie gaat in elk geval weinig oplossen voor onze toekomst.

Ik ben graag optimistisch, maar hier krijg ik toch kriebels van. Als olie en gas opraken, als kernenergie onbruikbaar is en windenergie maar een deel van de behoefte dekt, wat moeten we dan? Ik zou zeggen: verhuis naar een streek waar het warm genoeg is zonder centrale verwarming, de afstanden klein, en waar voldoende wind en zon voorhanden is.

Maar waar?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s