Zorg

Goede voornemens voor 2007: minder afscheid nemen, en niet in het ziekenhuis belanden.

Afscheid nemen hoort helaas bij het leven op een eiland. Veel mensen zijn passanten, en de mensen die er al hun hele leven wonen kijken vaak de kat uit de boom. Zo lang je er nog geen 5 jaar woont, blijf je een toerist.

En dus neem je een paar keer per jaar afscheid. Dit jaar waren het Mark en Sandra, Mark en Agatha, Edwin en Karolien en natuurlijk Kunnie. Voor volgend jaar staan alvast Christel en Vincent gepland.

Niet iedereen gaat vrijwillig weg. Vincent en Christel hadden hier een huis gekocht en wilden nooit meer weg – tot ze een kind kregen dat veel medische zorg nodig heeft.

In theorie is de medische zorg hier goed geregeld. De artsen zijn meestal opgeleid in Nederland of Colombia (de beste universiteiten van Zuid Amerika) en er is meestal een mix van Antilliaans en Nederlands verzorgend personeel.

Maar bij het “St. Elizabeth Hospitaal” (Sehos) is het helemaal mis.

Slecht bestuur. Geldgebrek. Personeelstekorten. Schimmel. Kakkerlakken. Muizen. Onlangs was er een black-out op het eiland (niet ongewoon) die wat heftiger was dan normaal en toen bleken ze niet eens een fatsoenlijke generator te bezitten.

Als je gaat rondvragen, dan heeft iedereen wel zn eigen horrorverhaal.

Wonden die 48 uur niet verzorgd worden (bij een diabetes patient!) Pijnstillers die niet gegeven worden. Verkeerde medicatie of verkeerde doses. Verkeerd gebruik van apparatuur (iets dat je maximaal 2 uur kan gebruiken blijft 2 dagen zitten en zorgt voor een grote brandwond). Een pas bevallen vrouw die een uur moet wachten op de hechtingen. Geen luiers op de kraamafdeling.

Soms zijn de verhalen tragikomisch, zoals de chirurgen die met haarnetjes om de schoenen lopen omdat de overschoenen op zijn; maar soms is het ook beangstigend.

De oorzaken liggen voor een deel in jarenlang slecht bestuur. Het vorige bestuur had in een vlaag van megalomanie besloten dat ze alleen zichzelf konden ontslaan, en er was grote druk van buitenaf (onder andere de bisschop) voor nodig om ze weg te krijgen. Er is nu een nieuw bestuur, maar nog steeds veel slechte communicatie en slechte organisatie.

Er zijn ook externe invloeden. Zo zijn er opvallend veel Jamaicaanse vrouwen die hier komen bevallen. In Jamaica is een ziekenhuisopname erg duur, en een ticket naar Curacao is aanmerkelijk goedkoper. Het Sehos mag ze niet weigeren, en tegen de tijd dat de rekening komt is de patient al weer gevlogen.

Daarnaast zijn er veel illegalen op het eiland. Op een officiele bevolking van 120.000 mensen zijn er naar schatting nog eens 50-80.000 Haitianen, Dominicanen en Colombianen die hier niet ingeschreven staan, maar wel zorg nodig hebben.

Er moet dus veel geld bij het ziekenhuis, geld dat Curacao niet heeft. Er moet een nieuw gebouw komen, met nieuwe apparatuur, en meer luiers. Het kan best, goede zorg hier: de Taams kliniek is bijvoorbeeld uitstekend. Maar dat is een privekliniek, en duur.

Christel en Vincent trokken na een paar slechte ervaringen hun conclusies, en gaan terug naar Nederland. Gelijk hebben ze. Maar veel Antillianen hebben niet die mogelijkheid. Er moet hier gewoon een goed ziekenhuis zijn, waar mensen de zorg krijgen waar ze recht op hebben.

De Antilliaanse regering is zich bewust van de problemen, maar dat wil niet zeggen dat het zo maar is opgelost. Voorlopig zal ik het ziekenhuis maar mijden.

En dat afscheid nemen…

Ach. Wij zijn voorlopig nog niet klaar om afscheid te nemen van Curacao – en dan hoort dat er een beetje bij. Het kan niet elke dag zonnig zijn, tenslotte.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s