Autopech

Ik heb iets met auto’s. Nee, dat moet ik anders zeggen: mijn auto’s hebben altijd iets.

Toen nog in Nederland woonde en de luxe van een lease-auto had, was dat nooit een probleem. Ik ging zelfs voor een nieuw koplampje naar de garage, en als ik hem eens wat langer kwijt was, dan kreeg ik vervangend vervoer. Ideaal.

Dat veranderde allemaal een beetje toen ik hier kwam wonen en voor het eerst een auto moest kopen. Moest, want fietsen is levensgevaarlijk (er zijn geen fietspaden) en de bus gaat te onregelmatig om er op te rekenen.

De eerste weken kon ik een auto lenen van mijn werkgever, maar dat gaf meteen een voorproefje. Een lekke waterslang, een afgebroken koppelingskabel, lekke banden en een lege accu: en dan nog de doodsangst als je van een berghelling afrijdt en ontdekt dat je remmen net zo gammel zijn als de rest van de auto.

In Nederland zou hij allang als wrak van de weg tot schroot zijn verwerkt, maar hier krijgt zo’n auto altijd nog weer een 3e, 4e of 5e leven.

Veel auto’s op Curacao zijn zo. Voorbeeld: een collega had een pickup waar een nieuwe (2e hands) motor in geplaatst was. Omdat die motor groter was dan de oorspronkelijke hadden ze heel creatief de luchtinlaat eraf gezaagd, en de versnellingsbak achterstevoren gezet. Het schakelt een beetje vreemd, maar het werkte wel, en daar gaat het maar om.

Deuken, lakschade of zelfs barsten in de voorruit vinden we hier geen probleem. Het geeft karakter aan de auto, en zolang de motor nog start kan je toch gewoon rijden?

Je wordt ook steeds makkelijker. Een rammeltje? Ach. Een piepje? Gezellig. “Ça chante”, het zingt, zeggen ze in Frankrijk, hier zeggen wij “hij ronkt” (e ta ronka). Een stuurstang die op afbreken staat? Morgen zien we wel weer verder, en anders rijden we gewoon rechtdoor, dan kom je er ook.

Objectief gezien zou er inmiddels voor een paar duizend gulden verspijkerd moeten worden aan mijn auto. Een nieuwe V-snaar, een V-snaar spanner en nieuwe koppakkingen zijn de meest dringende zaken, en eigenlijk is er nog meer te doen. Maar zo lang hij nog start elke ochtend, zie ik eigenlijk geen probleem.

Die piepende V-snaar is zelfs wel handig. Kirsten hoort me al ruim van te voren aankomen, en rent naar het hek om papa te begroeten.

Mijn vorige auto had een veel lastiger probleem: er was een relais kapot bij de brandstofpomp waardoor hij bij warm weer niet wou starten – en voor wie het niet wist: het is hier meestal warm weer.

Ik ben dan ook veel handiger geworden met auto’s. Een band verwissel ik in een kwartiertje, een accu in tien minuten; maar voor een koplamp ga ik nog steeds naar de garage.

Je moet het niet overdrijven, tenslotte.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s